Nury przez połowę roku prowadzą zupełnie samotny tryb życia. Gromadzą się w większe grupy tylko podczas okresu lęgowego. Gdy żyją samotnie, najchętniej bytują albo na morzu albo na dużych jeziorach, które nie zamarzają podczas zimy - czyli wszędzie tam, gdzie mogą zimą znaleźć odpowiednie, rybne oczywiście, pożywienie. Nury na okres zimowania docierają w niewielkich, najwyżej dziesięcioosobniczych, grupach - gdy jednak dotrą już do celu przeznaczenia rozpraszają się i w ogóle się między sobą nie kontaktują, samotnie polując i śpiąc. Nie bronią wówczas swego terytorium, swobodnie przenikają na tereny na których żyją inne nury. Dzieje się tak aż do kwietnia, kiedy to nury zmieniają miejsce życia i przelatują do miejsc, gdzie odbędzie się lęgowisko. Wówczas to żyją w nieco większym zagęszczeniu, choć każdy nur kontaktuje się niemal wyłącznie tylko z jednym osobnikiem swego gatunku - swym partnerem. Stają się wtedy ptakami bardzo terytorialnymi, co nie dziwi - w końcu mieszkają w miejscach, w których nie jest łatwo o pożywienie, bardzo zażarcie więc bronią swego dużego terytorium - na jedną parę przypada najczęściej od 50 do 200 hektarów. Bywa jednak, że terytorium to jest dużo większe.